Φοβάσαι ότι θα κάνεις λάθος και δεν μιλάς?

Πάντα ήμουν ένα ήσυχο άτομο. Μου αρέσει να είμαι μόνη μου τις περισσότερες φορές και δεν είμαι και πολύ ομιλητική. Πρόσφατα όμως συνειδητοποίησα ότι το να είμαι σιωπηλή δεν έχει να κάνει με το τι σκέφτονται οι άλλοι για μένα: έχει να κάνει και με το πώς νιώθω μέσα μου. Και δεν μου αρέσει το πώς αυτά τα δύο πράγματα σε συνδυασμό με κάνουν να νιώθω – σαν να σβήνει η φωνή μου μέσα μου! Έτσι τώρα, ως πείραμα, δοκιμάζω κάτι καινούργιο: χρησιμοποιώ τη φωνή μου ακόμα και όταν με φοβίζει ή με δυσκολεύει.

Πολλοί άνθρωποι – γυναίκες και άνδρες – δεν έχουν την αυτοπεποίθηση να χρησιμοποιήσουν τη φωνή τους.

Τόσοι πολλοί άνθρωποι -γυναίκες και άνδρες- δεν έχουν την αυτοπεποίθηση να χρησιμοποιήσουν τη φωνή τους. Φοβούνται, πρώτα απ’ όλα, ότι θα ακουστούν. Φοβούνται μήπως κάνουν λάθος, γι’ αυτό και δεν μιλούν σε συναντήσεις ή στη δουλειά ή με φίλους. Και μετά, όταν μιλούν και δέχονται κριτική, νιώθουν σαν ηλίθιοι επειδή είπαν κάτι ανόητο και δεν θέλουν να μιλήσουν άλλο.

Δεν είναι μόνο ότι οι γυναίκες είναι πιο πιθανό από τους άνδρες να χρειάζονται μια “ώθηση”, αν και οι έρευνες δείχνουν ότι οι γυναίκες τείνουν να έχουν λιγότερη αυτοπεποίθηση ως ομιλητές από ό,τι οι άνδρες. Είναι ότι και τα δύο φύλα μπορούν να ωφεληθούν από το να χρησιμοποιούν τη φωνή τους πιο συχνά: όταν μιλάμε για αυτά που ξέρουμε (ειδικά όταν το κάνουμε δυνατά), ο εγκέφαλός μας κάνει συνδέσεις μεταξύ πραγμάτων που διαφορετικά μπορεί να μην συνέβαιναν – και μέσω αυτής της διαδικασίας, γινόμαστε πιο έξυπνοι και πιο ενημερωμένοι*.

Γιατί συμβαίνει αυτό; Νομίζω ότι έχει να κάνει σε μεγάλο βαθμό με την τελειομανία.

Η τελειομανία είναι μια παγίδα. Είναι μια παγίδα για την αποτυχία. Η τελειομανία μας κάνει να φοβόμαστε να προσπαθήσουμε. Μας κάνει να φοβόμαστε να αποτύχουμε. Μας κάνει να φοβόμαστε να ξεκινήσουμε επειδή τα πράγματα δεν είναι ποτέ αρκετά τέλεια, ή είναι πολύ τέλεια και δεν χρειάζονται τίποτα άλλο να προστεθεί, ή για οποιονδήποτε άλλο λόγο έχει σκεφτεί το μυαλό μας, που μας εμποδίζει να βγούμε εκεί έξω με οποιονδήποτε τρόπο ή μορφή.

Η τελειομανία είναι αυτό που μας εμποδίζει να χρησιμοποιήσουμε τη φωνή μας όταν μετράει περισσότερο: στη δουλειά, στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και στις κοινότητες όπου η φωνή μας χρειάζεται περισσότερο – όπως αυτές στις οποίες ζούμε καθημερινά!

Δημιουργούμε αυτές τις ψεύτικες αφηγήσεις για το πώς θα έπρεπε να γίνονται τα πράγματα πριν καν δώσουμε στον εαυτό μας την άδεια να τα κάνει- μετά, μόλις γίνουν (ή όχι), μαλώνουμε τον εαυτό μας σε κάθε βήμα στην πορεία, επειδή τίποτα δεν μπορεί ποτέ να είναι αρκετά καλό, εφόσον δεν ανταποκρίνεται σε κάποιο πρότυπο τελειότητας που υπάρχει μόνο μέσα στο μυαλό και την καρδιά μας χωρίς καμία βάση στην πραγματικότητα!

Όταν οι άνθρωποι προσπαθούν να είναι τέλειοι, κολλάνε στο πώς φαίνονται ή ακούγονται τα πράγματα αντί για το τι πραγματικά λένε.

Πιθανώς έχετε ακούσει το ρητό: “Η τελειομανία είναι ο εχθρός του καλού”. Αυτό συμβαίνει επειδή οι τελειομανείς κολλάνε στο πώς φαίνονται ή ακούγονται τα πράγματα αντί για αυτό που λένε.

Φοβούνται μήπως κάνουν λάθος. Φοβούνται να απογοητεύσουν τους ανθρώπους. Και ανησυχούν για το τι σκέφτονται οι άλλοι γι’ αυτούς, γεγονός που τους δυσκολεύει να είναι γνήσιοι και αυθεντικοί – και αυτά τα πράγματα είναι απαραίτητα σε κάθε σχέση!

Υπάρχουν τόσα πολλά πράγματα που είναι λάθος με αυτή τη νοοτροπία!

  • Η τελειομανία είναι ένας μύθος.
  • Είναι ένας τρόπος για να αποφύγετε την αποτυχία, το ρίσκο και το να είστε ευάλωτοι.
  • Είναι ένας τρόπος για να αποφύγετε να είστε άνθρωποι.

Το θέμα με την τελειομανία είναι ότι χρειάζεται τόση πολλή ενέργεια για να διατηρείς τα προσχήματα -ειδικά σε μια βιομηχανία όπου όλοι αναμένεται να είναι “σε λειτουργία” 24/7 – που μπορεί να καταλήξεις να νιώθεις εξαντλημένη και αντιπαραγωγική όταν στην πραγματικότητα εργάζεσαι σε κάτι δημιουργικό ή ικανοποιητικό (π.χ. να κοιμάσαι περισσότερο). Και αν έχετε μια δουλειά όπου η επιτυχία εξαρτάται από το να κάνετε τα πράγματα γρήγορα και αποτελεσματικά; Τότε, λοιπόν να ξέρετε, κοροϊδεύετε τον εαυτό σας γιατί αναβάλλετε!

Καταρχάς, η τελειομανία μας κάνει παρανοϊκούς και μας φοβίζει για τις αντιδράσεις που μπορεί να λάβουμε.

Μπορεί να νομίζουμε ότι η τελειομανία μας μας βοηθάει να πετύχουμε, αλλά στην πραγματικότητα απλώς μας κρατάει πίσω. Γιατί πραγματικά, η τελειομανία μας κάνει παρανοϊκούς και μας φοβίζει για τις αντιδράσεις που μπορεί να λάβουμε. Ανησυχούμε ότι οι άνθρωποι θα κρίνουν τη δουλειά μας- άλλωστε, κανείς δεν θέλει να φαίνεται λάθος!

Υπάρχουν όμως σοβαρότερες συνέπειες από έναν πληγωμένο εγωισμό. Οι τελειομανείς είναι λιγότερο παραγωγικοί επειδή τείνουν να χρονοτριβούν- συνεχίζουν να επεξεργάζονται και να αναθεωρούν τη δουλειά τους μέχρι την τελευταία στιγμή -ή ακόμα περισσότερο- και επομένως τους μένει ελάχιστος χρόνος για άλλα πράγματα. Τείνουν επίσης να αυτοσαμποτάρονται, καθώς δεν μοιράζονται τις ιδέες τους με άλλους από φόβο μήπως τους επικρίνουν ή τους απορρίψουν (αν και οι περισσότεροι άνθρωποι θέλουν πραγματικά εποικοδομητική ανατροφοδότηση).

Η αντίδραση “μάχης ή φυγής” ενεργοποιείται -αλλά τελικά δεν κάνουμε τίποτα από τα δύο! Αντ’ αυτού, αφήνουμε τη φωνή μας να σβήσει μέσα μας, επειδή στην πραγματικότητα δεν την μοιραζόμαστε ποτέ.

Αν χρειάστηκε ποτέ να εκφωνήσετε μια ομιλία μπροστά σε μια μεγάλη ομάδα ή ακόμα και να κάνετε ένα σημαντικό τηλεφώνημα, τότε ξέρετε πώς είναι η αντίδραση “πάλεψε ή πέταξε”. Οι καρδιακοί σας παλμοί ανεβαίνουν, το σώμα σας κατακλύζεται από αδρεναλίνη και τα πάντα μοιάζουν πιο έντονα.

Τι θα γινόταν όμως αν βγάζαμε αυτή την αντίδραση από το φυσικό της πλαίσιο -και την εφαρμόζαμε στον τρόπο που μιλάμε; Αν αντί να αφήσουμε τη φωνή μας να σβήσει μέσα μας επειδή ποτέ δεν την μοιραζόμαστε πραγματικά με τον κόσμο γύρω μας (και έτσι δεν παίρνουμε ποτέ ανατροφοδότηση), μπορούσαμε να αξιοποιήσουμε αυτή την ενέργεια; Αν βρίσκαμε τρόπους να διοχετεύσουμε αυτή τη δύναμη σε κάτι θετικό και χρήσιμο;

Και δεν χρειάζεται να φοβόμαστε- η πλειονότητα των ανθρώπων ευημερεί όταν μιλάμε για πράγματα που μας αφορούν!

Δεν χρειάζεται να φοβάστε. Η πλειοψηφία των ανθρώπων ευδοκιμεί όταν μιλάμε για πράγματα που μας αφορούν! Και θα ενδιαφερθούν για όσα έχετε να πείτε, θα είναι ανοιχτοί σε αυτά, θα χαρούν που μοιράζεστε τη φωνή σας και θα εκτιμήσουν τη συμβολή σας στη συζήτηση.

Σας προτρέπω να δοκιμάσετε να χρησιμοποιήσετε τη φωνή σας ως πείραμα. Αν πάντα φοβόσασταν να πείτε τη γνώμη σας, σας προκαλώ να λέτε ένα πράγμα κάθε μέρα για τριάντα συνεχόμενες ημέρες που συνήθως θα κρατούσατε μέσα σας.

Σας προτρέπω να δοκιμάσετε να χρησιμοποιήσετε τη φωνή σας ως πείραμα. Αν πάντα φοβόσασταν να πείτε τη γνώμη σας, σας προκαλώ να πείτε ένα πράγμα κάθε μέρα για τριάντα μέρες συνεχόμενα που συνήθως θα κρατούσατε μέσα σας. Μπορεί να είναι κάτι μικρό, όπως το να αφήσετε το άτομο που είναι μπροστά σας στην ουρά στο μανάβικο να περάσει μπροστά σας. Ή μπορεί να είναι κάτι μεγαλύτερο, όπως να πείτε στο αφεντικό σας πόσο δύσκολο κάνει το στυλ ηγεσίας του για όλους στο προσωπικό. Ή ίσως είναι να ρωτήσετε την / τον σύντροφό σας τι θέλει από την ερωτική σας ζωή- και μόνο το να βγάζετε αυτές τις λέξεις μπορεί να είναι τρομακτικό!

Αλλά να θυμάστε το εξής: αν δεν είμαστε ειλικρινείς με τους άλλους ή με τον εαυτό μας, δεν μπορούμε να αναπτυχθούμε. Και η ανάπτυξη είναι αυτό που μας βοηθά να αντιμετωπίσουμε τους φόβους μας και να τους νικήσουμε!

Θα διαπιστώσετε πόσα αλλάζουν από το να μοιράζεστε αυτά τα πράγματα! Γίνεστε πιο σίγουροι και δυνατοί και οι σχέσεις σας με τους άλλους βαθαίνουν (Συν κάποια άλλα πράγματα!)

Θα διαπιστώσετε ότι τόσα πολλά αλλάζουν από το να μοιράζεστε αυτά τα πράγματα! Γίνεστε πιο σίγουροι και ενδυναμωμένοι, και οι συνδέσεις σας με τους άλλους βαθαίνουν.

  • Θα νιώσετε μια αίσθηση ενδυνάμωσης.
  • Οι συνδέσεις σας με τους άλλους θα εμβαθύνουν.
  • Θα νιώσετε πιο συνδεδεμένοι με τους ανθρώπους γύρω σας.
  • Θα νιώσετε πιο συνδεδεμένοι με τον εαυτό σας.

 

Η χρήση της φωνής σου είναι μια καθημερινή πρακτική. Χρειάζεται μυϊκή μνήμη για να γίνεις καλή σε αυτό, αλλά σου υπόσχομαι ότι αξίζει τον κόπο!

Αυτό το έμαθα στο δικό μου ταξίδι από χρόνια παρόλο που ήξερα ότι είχα καλή φωνή. Λόγω τραυματικής παιδικής ηλικίας, πάγωσε η φωνή μου και φοβόμουνα να την χρησιμοποιήσω. Φοβόμουνα την αντιπαράθεση και την αλήθεια. Φοβόμουνα πως θα ταράξω τα νερά. Φοβόμουνα την απόρριψη. Ξανά. Οι γονείς μου δεν ήταν τέλειοι, αλλά έκαναν ό,τι καλύτερο μπορούσαν με ό,τι γνώριζαν και βίωναν εκείνη την εποχή. Και εξαιτίας αυτού, έχω μερικές πραγματικά υπέροχες αναμνήσεις μαζί τους – αλλά θυμάμαι επίσης ότι δεν αισθανόμουν άνετα να χρησιμοποιώ τη φωνή μου για τα περισσότερα πράγματα που είχαν σημασία για μένα. Οι φόβοι μου ήταν οι σκιές της παιδικής μου ηλικίας, στις οποίες πλέον έχω ρίξει άπλετο Φως. Σε αυτό με βοήθησε πολύ η Σκιώδης Εργασία + όλα τα εργαλεία που έχω σπουδάσει και με τη σειρά μου βοηθάω και άλλους.

Ειδικά μέσα από το Human Design, ήρθα σε επαφή με τις ενέργειες που υποψιαζόμουν ότι είχα. Πήρα την εσωτερική μου επιβεβαίωση και προχωρώ ΑΚΑΘΕΚΤΗ.

Έτσι αυτές τις μέρες αισθάνομαι αρκετά άνετα να εκφραστώ και να μιλήσω για ότι με απασχολεί, με εκφράζει, με ενδυναμώνει ή με νευριάζει.

 

Λοιπόν, τι περιμένετε; Ξεκινήστε να χρησιμοποιείτε την φωνή σας!

Photo by Jason Goodman on Unsplash

 

Μοιραστείτε το αν σας άρεσε!

Υποβολή απάντησης